مرا غرض ز نماز آن بود که یک ساعت حدیث درد فراق تو با تو بگزارم و گرنه این چه نمازی بود که من بی تو نشسته روی به محراب و دل به بازارم
این نماز حقیقی دست آوردهای ارزشمندی برای نمازگزار راستین به همراه دارد.
نوشتهای را که در پیش رو دارید، میکوشد بازتاب زیبای این ارمغان ملکوتی
را در سیره و سخن امام رضا(ع) به نظاره بنشیند و با کلمات و رهنمودهای آن
رهبر الهی جلوههای زیبای نماز را درهم آمیزد.
ابو علي محمد بن احمد معاذيفرمود شنيدم ازابو نصر مؤدبمي فرمود: روزي وادي سناباد را سيل فرا گرفت و آن زمان سناباد در بلندي واقع شده بود و مشهد مقدس و محل قبر شريفحضرت امام رضا (عليه السلام) در پائين قرار داشت من ديدم آن سيل عظيم رو بمشهد شريف مي آيد.
با
توجه به آنچه گذشت ، این نظریه تقویت می شود که حضرت به مرگ طبیعی از دنیا نرفته و
عمل اصلی شهادت آن حضرت ، شخص خلیفه (مامون) بوده است!
علامه
مجلسی (ره) می نویسد : حق همان است که صدوق و مفید (ره) اظهار داشته و بزرگان بدان
باور دارند که حضرت رضا (ع) بوسیله سَم مامون که نفرین خدا بر او و دیگر غاصبان و
ستمگران باد شهید شده است. (1)
یکی از نشانه های این حقیقت که شهادت امام بدست مامون بوده ، این است که در همان
روز شهادت ، مردم اجتماع کرده و همگان بر این عقیده بودند که خلیفه ، حضرت را
مسموم و به شهادت رسانده بود. (2)
اهمیت این امر از آن روست که مردم حاضر در محیط زندگی امام ، بیش از دیگران موقعیت
و شرایط سیاسی امام و مامون را درک می کرده اند. عبدالله بن موسی در نامه ای که آن
روز به مامون نگاشت به این اقدام خلیفه تصریح کرده و او را عامل قتل معرفی می کند. (3)
از
ابوالصلت هروی نیز سوال شد : چگونه مامون به قتل امام رضا (ع) تن داد، با این که
وی را احترام می کرد و او را به عنوان ولیعهد پس از خود برگیزید!؟ ابوالصلت هروی
ضمن تایید قتل امام (ع) به دست خلیفه اظهار داشت : اگر خلیفه ، امام را احترام و
اکرام میکرد ، از آن جهت بود که به برتری امام آگاه و معترف بود و اگر ولایت عهدی
را به او تفویض کرد ، برای آن بود تا با این عمل وانمود سازد که حضرت ، دنیا طلب
است ، در نتیجه از توجه مردم به حضرت کاسته شود ؛ هر چند چنین نشد ، بلکه با تشکیل
محافل علمی ، چهره امام و شخصیت علمی او بر همگان روشن گردید و روز به روز از
موقعیت خلیفه کاسته میشد تا جایی که دوست و دشمن ، امام را شایسته خلافت می
دانستند. این امر بر خلیفه گران آمد و بر کینه و حسادت او نسبت به حضرت افزود، به
ناچار حیله ای اندیشید و امام را مسموم کرد و به شهادت رساند. (4)
احمد
بن موسی ، برادر امام (ع) با همراهی حدود سه هزار تن ، و به نقل دیگر ، دوازده
هزار تن ، برای خون خواهی حضرت ، بغداد را ترک گفت ودر شیراز با فرماندار منتخب
حکومت عباسی درگیر شد (5) و
به همراه برادرش محمد عابد در آن دیار به شهادت رسید. (6)
